کاش امام بود...

بسم‌الله
کاش امام بود و دوباره فرمان اعدام می‌داد برای 《و شایعت و بایعت و تابعت》 کسانی که دفاع، رزمندگان و قهرمانی‌هاش را به استهزا می‌کشند.

رفاقت

بسم‌الله
آن‌هایی که مرا از نزدیک می‌شناسند، می‌دانند رفیق‌بازم. کلی دوست و آشنا و رفیق دارم. یک زمانی به هر نحوی بود، دلم می‌خواست از همه خبر بگیرم، احوال همه را می‌پرسیدم و اصلاً فکر نمی‌کردم کسی که سال تا سال حالم را نمی‌پرسد، شاید دلش نمی‌خواهد با من ارتباط داشته باشد.
از یکجایی به بعد، تصمیم گرفتم دیگر احوال اینجور آدم‌ها را نپرسم. سراغشان را نگیرم و فکر کنم شاید دلش نمی‌خواهد، دوست ندارد با من رفاقت کند.
*
اما یک چیز را نمی‌فهمم چرا وقتی آدمی، جواب تلفن‌هایت را نمی‌دهد (شاید دستش بند بوده، نرسیده، آدم که از مشکلات بقیه خبر ندارد)، حتی در حد پیامک هم جویای احوال نمی‌شود و اصلاً برایش مهم نیستی، قریب به سه سال است که کلاً از هم بی‌خبرید (علیرغم اینکه شماره همدیگر را هم دارید) اگر اتفاقی تو را ببیند، می‌خواهد به زور تو را به خانه‌اش ببرد، فاز صمیمیت برمی‌دارد و...

دسته دوم هنوز برایم ناشناخته‌اند، زیاااااااد


پ.ن: من هم همین کار را نسبت به خیلی‌ها کردم، ودوستانی از دایره رفاقتم خارج شدند. یک نفر را که رسماً جوابش را ندادم تا بی‌خیالم شود. اما اگر ببینمش، می‌گذارم در حدّ سلام و احوالپرسی، رفاقتمان پابرجا بماند. شاید پیشنهادش را برای یکساعت باهم بودن هم بپذیرم. اما خودم پیش‌قدم نمی‌شوم.

آدم بلاتکلیف

بسم‌الله
نقد خوب است، مثبت است، اثرگذار است
اما نه اینکه بنشینی یک گوشه، توی صفحه اینستاگرامت از صدر تا ذیل همه چیز را به انتقاد بگیری و هیچ شاقول، معیار و ملاکی برای نقد نداشته باشی...

بعضی‌ها برای ادم اعصاب نمی‌گذارند!!!!!!!!!!!!!
در این دوره زمانه، همه معانی تغییر یافته.
روزگاری که همه می خواهند شبیه کس دیگری باشند. ظاهر زندگی دیگران را با باطن زندگی خود قیاس می کنند.
بعضی ها را دیگر نمی توان زن نامید.
بعضی زنانگی هایشان را گم کرده اند.
یا گذاشته اند داخل پستو
گروهی دیگر از زن بودن، یک قاب یادگاری دارند، شاید هم آلبوم خاطره، شاید...
اینجا به حکم عقل، قلم نویسی هایش رنگ و بوی زنانه گرفته، با چاشنی اخلاص، ان شاءالله.
ورود آقایان آزاد است... کلیک رنجه می کنید:)
Designed By Erfan Powered by Bayan